Η οικιακή μύγα (Musca domestica), λόγω των συνήθειών της και της κατασκευής του σώματός της, είναι ένας πολύ επικίνδυνος φορέας παθογόνων μικροβίων. Οι μύγες είναι προσαρμοσμένες στο να μεταφέρουν μικροοργανισμούς στο σώμα τους και στην προβοσκίδα τους, όπου υπάρχουν μικρές τρίχες που παραλαμβάνουν ακαθαρσίες και μικρόβια. Στο σώμα τους ο αριθμός των μικροβίων κυμαίνεται από 1.000.000 έως 6.000.000. Τρέφεται, με την ίδια ευκολία, από τις τροφές του ανθρώπου και από ακαθαρσίες. Επειδή μόνο σε υγρή μορφή μπορεί να λάβει την τροφή της, παράγει από τους σιελογόνους αδένες της έκκριμα σιέλου, υγροποιεί τις στέρεες τροφές και ταυτόχρονα αφήνει πάνω τους τα περιττώματά της. Οι μύγες είναι δυνατό να γίνουν φορείς πάνω από 100 παθογόνων μικροοργανισμών και να προκαλέσουν διάφορες ασθένειες, όπως: μικροβιακή και αμοιβαδική δυσεντερία, σαλμονέλωση, τυφοειδή πυρετό, χολέρα, λέπρα, πολιομυελίτιδα, τέτανο, τροπικό θήλωμα, επιπεφυκίτιδα, σηψαιμία κ.ά. Τα αυγά της η μύγα τα τοποθετεί σε κάθε οργανική ουσία σε αποσύνθεση, όπως κοπροσωρούς, ανθρώπινα περιττώματα, σκουπίδια κ.α. Από αυγό γίνεται προνύμφη (σκουλήκι) και από τις προνύμφες, αφού νυμφωθεί, γίνεται το γνωστό έντομο. Η αναπαραγωγική ικανότητα της μύγας (Musca domestica) είναι πολύ μεγάλη. Ένα θηλυκό γεννά 120 με 150 αυγά σε κάθε ωοτοκία. Στη ζωή της πραγματοποιεί 6 τουλάχιστον ωοτοκίες. Δηλαδή, στη διάρκεια της ζωή της, που είναι περίπου 30 με 40 ημέρες, γεννά περίπου 900 αυγά.

Στους εξωτερικούς χώρους, η καταπολέμηση της μύγας γίνεται με τακτικούς υπολειμματικούς ψεκασμούς κυρίως τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες, περίπου κάθε 1,5 μήνα. Το χρονικό αυτό διάστημα μπορεί να μικρύνει, ανάλογα με τις περιβαλλοντικές και καιρικές συνθήκες (ηλιακή ακτινοβολία, υγρασία). Με ειδικά εντομοκτόνα (προσελκυστικά και προνυμφοκτόνα) γίνεται ψεκασμός σε εξωτερικούς τοίχους, κάδους σκουπιδιών και σε άλλες επιφάνειες όπου οι μύγες αναπαράγονται, βρίσκουν τροφή και αναπαύονται.

Μια άλλη μέθοδος είναι το επίχρισμα, όπου με ένα πινέλο εφαρμόζεται προσελκυστικό εντομοκτόνο σε κρυφές ή δύσκολα προσβάσιμες επιφάνειες. Η μέθοδος αυτή μπορεί να εφαρμοστεί και σε εσωτερικούς χώρους. Για τους εσωτερικούς χώρους, χρησιμοποιείται κυρίως ηλεκτρική εντομοπαγίδα με κολλώδη επιφάνεια. Οι εντομοπαγίδες έχουν λυχνίες με ακτινοβολία UV, οι οποίες προσελκύουν τα ιπτάμενα έντομα, τα οποία στη συνέχεια παγιδεύονται στην κολλώδη επιφάνεια. Οι ηλεκτρικές εντομοπαγίδες είναι αθόρυβες κατά τη σύλληψη του εντόμου και διαθέτουν όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά ασφαλείας που απαιτούνται από το σύστημα διασφάλισης υγιεινής (HACCP). Ανάλογα με τη διαμόρφωση του χώρου στον οποίο θέλουμε να τοποθετήσουμε εντομοπαγίδες, υπάρχουν επιτοίχιες, επιτραπέζιες ή κρεμαστές.